سنتهای ازدواج بندری

عروسی بندری حال و هوای خاصی دارد و رسم و رسوم خاص تر.از این مردم خونگرم جز این نیز انتظار

نمی رود.مروری مختصر بر این رسم و رسوم خواهیم داشت:

حنابندان:

از سنت های معمول در عروسی،رنگین ساختن دست و پای عروس وداماد با خمیر حناست که آن را اصطلاحاٌحنابندان  

می نامند.حنا بستن آداب تشریفاتی دارد و آن را معمولا در سه نوبت انجام می دهند.نوبت اول خصوصی است و  باحضور

خانواده عروس یا داماد صورت می گیرد. از این رو به "حنای دزدی"شهرت دارد. یعنی حنایی که محرمانه بسته شده و کسی از آن آگاه نیست. نوبت دوم یک روز قبل از شب عروسی ونوبت سوم در شب عروسی وپس از صرف شام انجام می شود.    در این شب داماد را با سلام وصلوات در جای نرم و راحتی می نشانند یک متکای بزرگ زیر شانه ها ومتکای دیگری زیر

ساق های پای او می گذارند آنگاه ظرف محتوی حنا ونقل ونبات را می آورند و ابتدا پاها وسپس دست هارا حنا می بندند.

دست و پای حنا بسته را با دستمال های مخصوص که حنابند نام دارد می پیچند و می بندند وداماد را با همان حال تا بامداد

فردا نگاه می دارند.در طول مدتی که عده ای مشغول بستن حنا به دست و پای داماد یا عروس هستند جماعتی از دوستان و

خویشان آنها بالای سرشان حلقه می زنند ودر حالی که اغلب دستمالی در دست دارند با آهنگ مخصوص حنابندان که به وسیله

زن یا مردی خوش صوت اجرا می شود دستمالها را به حرکت در می آورند ودسته جمعی جواب می دهند.

سات بران:

شبی که مراسم رسمی انجام می شود یک بشقاب حنا با مقداری نقل ونبات وعود وغیره طی تشریفاتی خاص از منزل داماد

به منزل عروس حمل می شود و از آن جا متقابلا یک بشقاب حنا به منزل داماد می رود.در طول راه،نوازندگان با سرنا ودهل

می نوازند وهمراهان با دست افشانی وشادمانی مراسم"سات بران" را گرم و پر هیجان نگاه می دارند.در روزگاران قدیم که

وسیله روشنایی حتی چراغ زنبوری نیز وجود نداشت مسیر جمعیت را با شاخه های فروزان نخل روشن می ساختند. برای

این منظور چند تن از جوانان ورزیده و ماهر مرتبا از نخل ها بالا و پایین می شدند و شاخه های خشک را با داس قطع می کردند و می ریختند تا روشنایی دچار توقف نگردد ومشکل عبور جمعیت پیش نیاید.

نوازندگان:

در قدیم در هر عروسی رسمی،تنی چند از نوازندگان دوره گردبه نام"قوال"یا"لوطی"نیز شرکت داشتند وبا سرنا ، تمبک،چنگ ودهل سر و صدایی راه می انداختند. لوطیان هر یک در فنی سر رشته داشتند یکی چنگ میزد،دیگری

دهل وآنیکی سرنا. یکی دو نفر در ملق زدن وانجام حرکات نرم مانند روی دودست راه رفتن و غیره ماهر بودند.

گروه لوطیان معمولا عنتری هم با خود داشتند که همیشه بسته بود وگه گاه همراه لوطی، حرکاتی انجام می داد و

حاضران را می خنداند.لوطیان طی چند روز توقف در منزل داماد به خوبی وتر وخشک می شدند و در پایان عروسی

نیز مبلغی بر حسب قرار حق الزحمه می گرفتند.

سر تراشان:

روز آخر،چند ساعت پس از صرف نهار،داماد در حالی که دستمال سبزی دور کمر بسته وکاردی نیز در آن جا داده با

سلام وصلوات و ذکر مخصوص توسط چند نفر از دوستان به میان جمعیت در "شیرینی"می آورند وبر صندلی می نشانند

تا دلاک(سلمانی) بااصلاح سر وصورت به آرایش او بپردازد. در کنار صندلی داماد،عده ای از یاران و خویشان داماد

گرداگرد سینی محتوی نقل ونبات و عود وگلاب می نشینند وآماده دریافت و ثبت هدایای نقدی مدعوین می شوند. معمولا

کسان نزدیک داماد مانند برادر،خواهر، عمو،دائی،وغیره در تقدیم هدیه پیشقدم می شوند وبزرگترین رقم را آ نان می

پردازند. چند نفر در مجلس حرکت می کنند و هدایای اشخاص را گرفته به ماٌ موران ثبت وضبط تحویل می دهند. یکی دو

نفر وجوه دریافتی را می شمارند و یک نفر خوش خط آنها را روی کاغذ ثبت می نماید. یک نفر نیز با صدای بلند میزان

هدیه هر کس را برای آگاهی دیگران اعلام می نماید. همین که جمع آوری وجوه پایان یافت مبلغ کل را نیز جهت اطلاع

عموم،با صدای بلند می خوانند.

زیارت – حمام:

پس از اصلاح سر وصورت و آرایش داماد نوبت به حمام رفتن می رسد. خوانچه های محتوی لباس داماد- نقل ونبات

وگل وگلاب به وسله زنان خانواده داماد به حرکت در می آید وداماد پیاده یا سوار اسب به سوی حمام حرکت می نماید.

جمعیت انبوهی داماد را همراهی می کنند ودر طول راه، همه جا رقص وشادمانی جریان دارد.همین که به حمام رسیدند،

داماد به اتفاق دلاک وچندین تن از دوستان نزدیک وارد آب می شوند وبا کمک دلاک به شست وشوی سر وتن می-

پردازند. در این هنگام جمعیت همراهان،بیرون حمام مشغول شادی و سرور هستند .در قدیم گه گاه نیز تیری به علامت

موفقیت وشادی شلیک می شد. برای مراسم حمام،نیز ابیاتی از قدیم وجود داشته که توسط گروه زنان،به طور آرام با

متانت خوانده می شود همچنین در طول راه از منزل تا حمام ،دلاک وچند تن از جوانان که در کنار داماد قرار دارند ذکر

مخصوص می خوانند. سابقا هر وقت داماد سوار بر اسب به حمام و زیارت می رفت پسر بچه ای را جلو داماد می نشانند

به این نیت که هم آن پسر بچه به مرحله دامادی برسد و هم داماد صاحب فرزندی  "پسر" گردد.

وقتی که داماد از آب خارج و آماده پوشیدن لباس نو شد سرود مخصوصی خوانده می شود که بیت آن از این قراراست:

مبارک باد که داماد رخت اَپوشه

                                        که یک دست اَکَنه دو دست اَپوشه

یعنی مبارک باد که داماد لباس نو می پوشد –یک دست از تن خارج می کند و دو دست می پوشد . در قدیم که پوشیدن      شال رسم بود، داماد شال بزرگی روی قبای خود می بست و کلاهی بر سر می گذاشت.بعضی طبقات به جای کلاه، لنگی به   صورت عمامه برسر می گذاشتند. همین که داماد از حمام خارج شد او را باهمان تشریفات اولیه به سوی زیارتگاه          حرکت می دهند. در منزل، داماد بر دست و صورت پدر به نشانه احترام و تشکر بوسه می زند در همین لحظات پدر            بخشی  از دارائی خود را به عنوان "پانداز" به پسر می بخشد.

پس از آن به روبوسی و دیدار دیگران می پردازند و چون از مردان فارغ گردید به میان زنان می رود و نخست بر دست و صورت مادر بوسه می زن این مراسم تا اوایل غروب ادامه دارد و مدعوین یکی پس از دیگری از داماد و خوانواده او خداحافظی کرده به منازل خود می روند.

در آخرین ساعات شب آخر، عده ای از دوستان و نزدیکان داماد در حالی که دو دست داماد را در دست دارند به سوی خانه عروس روانه می شوند. در منزل عرئی ابتدا از داماد و همراهان با چای و شربت و شیرینی پذیرائی می شود آنگاه همراهان داماد از پدر عروس یا ولی او اجازه می طلبند که داماد را در حجله نزد عروس ببرند و چون اجازه داده شد داماد را با ذکر صلوات نزد عروس می برنوو سر پسر بچه ای را به سر هر دو آنان می زنند به این نیت که نخستین فرزند آنان پسر یاشد و هر دو را به خدا می سپارند و خود بر می گردند. معمولا عروس به سر می برند سپس به خانه داماد می آیند و تا مدتی هر روز نزد یکی از منسوبان و دوستان به شام یا ناهار دعوت می شوند.